Szew śródskórny – wskazówki, zalety i wady

Podczas zaopatrywania ran skóry chirurg może zdecydować się na szew śródskórny, który jest idealną alternatywą dla szwu pojedynczego. Zwłaszcza, gdy lekarz nie jest doświadczony w wiązaniu dużej ilości węzłów. Technika szwu śródskórnego jest powszechnie wykorzystywana, gdy pacjent oczekuje wysokiego efektu estetycznego, a chirurg chce ograniczyć występowanie powikłań. Metoda ma wiele zalet. Aczkolwiek, wybór nieodpowiedniego materiału szewnego i nieumiejętne prowadzenie nici może prowadzić do nadmiernej traumatyzacji i przerastania tkanek. Na co należy zwrócić uwagę podczas zakładania szwu śródskórnego, by zabieg przyniósł satysfakcjonujące rezultaty i kiedy warto z niego skorzystać?

Szew śródskórny

Szew śródskórny jest rodzajem szwu ciągłego. To oznacza, że do zaopatrzenia rany chirurg wykorzystuje tylko jedną nić chirurgiczną. Doświadczeni lekarze czasem decydują się na zastosowanie dwóch krótszych szwów śródskórnych – kiedy zamykana rana jest bardzo długa lub gdy istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań pooperacyjnych. Cechą charakterystyczną szwu śródskórnego jest fakt, iż po zagojeniu rany nie widać śladów po wkłuciach. Jest to możliwe dzięki prowadzeniu nici pod powierzchnią skóry. W przypadku szycia śródskórnego ilość węzłów zostaje ograniczona do minimum. W związku z tym, blizna powstała po zabiegu wygląda bardzo estetycznie.

Szew ciągły, śródskórny nie pozostawia śladów wkłuć, przez co stosowany jest w chirurgii skóry. (źródło: it.wikipedia.org, autor: Rocco Cusari)

Zalety szwu śródskórnego

Największą zaletą szwy śródskórnego jest to, że poszczególne wkłucia igły nie pozostawiają po sobie śladów. Dzięki prowadzeniu nici w głębszej warstwie tkanki, możliwe jest uzyskanie bardzo ładnej blizny, która szybko się goi. Dzięki swoim właściwościom, szew śródskórny może być wykorzystywany do zaopatrywania ran o długim przewidywanym okresie gojenia. Aczkolwiek, by szew zapewniał odpowiednią szczelność chirurg powinien wybrać nić chirurgiczną o dużej sile podtrzymywania tkankowego. Co ważne, do poprowadzenia szwu śródskórnego lekarz wykorzystuje małą ilość materiału szewnego. W związku z tym, na skutek zaopatrzenia rany metodą śródskórną możliwe jest zmniejszenie prawdopodobieństwa wystąpienia powikłań pooperacyjnych. Poza tym, zakładanie szwu ciągłego daje możliwość zatrzymania krwawienia z brzegów rany, co przekłada się na duży komfort operowania i bezpieczeństwo pacjenta.

Wady szwu śródskórnego

Zastosowanie szwu śródskórnego ma również kilka wad. Zwłaszcza, gdy chirurg nie jest doświadczony w jego zakładaniu. Kiedy lekarz dobierze nieodpowiednie nici chirurgiczne, w procesie gojenia rany może dojść do ich przerastania otaczającymi tkankami. Prawidłowe gojenie zapewnia wybór materiałów szewnych wykonanych z poliamidu, polipropylenu lub polietylenu. Do założenia szwu śródskórnego idealnie nadają się monofilamenty. Warto wybrać nici jednowłóknowe COROLENE®, które mają gładką powierzchnię i są bioobojętne. Ze względu na fakt, iż szew śródskórny jest bardzo trudny do usunięcia specjaliści zalecają użycie materiałów wchłanialnych, które po zagojeniu rany nie wymagają usuwania. Podczas zaopatrywania metodą śródskórną pierwszorzędnym wyborem są nici wchłanialne wykonane z poliglekapronu, takie jak ADVANTIME®. W przypadku ran o dłuższym okresie gojenia rekomenduje się długowchłanialne nici MONOTIME® z polidioksanonu. Warto dodać, że zakładanie szwu śródskórnego wymaga wprawy chirurga. Nieodpowiednie ciągniecie nici może doprowadzić do nadmiernej traumatyzacji tkanki.

Zakładanie szwu śródskórnego – wskazówki

Podczas zakładania szwów ważna jest odpowiednia technika i doświadczenie chirurga. Zaopatrywanie rany metodą śródskórną wymaga przede wszystkim dużej zręczności operującego. By zamknięcie skóry przyniosło satysfakcjonujące efekty, chirurg powinien wybrać nici, które zapewnią optymalne gojenie się rany. Najlepszym wyborem są materiały jednowłóknowe. Do zakładania szwu śródskórnego zaleca się także stosowanie nici wchłanialnych. Przed kolejnymi wkłuciami, lekarz powinien delikatnie wywijać brzegi rany, co umożliwi mu poprowadzenie nici równolegle do powierzchni skóry. Jednak zanim chirurg zdecyduje się na metodę śródskórną musi upewnić się, czy rana została odpowiednio oczyszczona.

Szew ciągły, śródskórny gwarantuje szczelne zamknięcie rany (źródło: pl.wikipedia.org, autor: Olek Remesz)

Zastosowanie szwu śródskórnego

Technika szwu śródskórnego wykorzystywana jest w wielu zabiegach. W szczególności, gdy ważne jest osiągnięcie wysokiej estetyki blizny. Aczkolwiek, lekarz musi pamiętać, iż szycie metodą śródskórną nie zawsze jest możliwe. Kiedy tkanki wykazują duże napięcie, szew ciągły może się zerwać. W takim przypadku brzegi rany przestaną być podtrzymywane, co grozi ich rozwarciem. Gdy chirurg ma świadomość wysokiego napięcia tkankowego, powinien wybrać inny rodzaj szwu (np. szew pojedynczy węzełkowy). Oczywiście, lekarz może zdecydować się na szew śródskórny, ale taki wybór wymaga uprzedniego zmniejszenia napięcia poprzez założenie dodatkowych szwów w głębszych warstwach tkanki.

Chirurgia plastyczna

Ponieważ szew śródskórny nie zostawia na powierzchni skóry śladów szycia, chirurdzy wykorzystują go głównie podczas zabiegów z zakresu chirurgii plastycznej. Ze względu na to, iż szew przyspiesza proces gojenia się rany, lekarze wybierają go gdy rana wymaga długiego okresu zabliźniania. Chirurdzy stosują szew śródskórny miedzy innymi do zamknięcia powłok jamy brzusznej po plastyce brzucha lub do szycia skóry w okolicach pośladków. Dzięki takiej metodzie, po całkowitym zagojeniu się rany skóra jest gładka, a blizna wygląda bardzo estetycznie.

Chirurgia twarzowa

Technika szycia śródskórnego wykorzystywana jest również do zaopatrywania ran umiejscowionych w okolicy twarzy. Szew śródskórny zapewnia dużo lepszą hemostazę niż szwy pojedyncze. W związku z tym, jest pierwszorzędnym rozwiązaniem w przypadku konieczności zatrzymania krwawienia z brzegów rany. Warto zwrócić uwagę na fakt, iż chirurg szyjąc skórę twarzy czy szyi musi zadbać o estetykę. Dlatego też technika szwu śródskórnego jest jedną z najczęściej stosowanych w chirurgii twarzowej. Co ciekawe, podczas zamykania ran skóry widoczność blizny może zostać zmniejszona także poprzez wybór odpowiednich nici chirurgicznych.

Położnictwo

W położnictwie niezwykle ważne jest, by po zabiegu kobieta szybko osiągnęła pełną sprawność. W związku z tym, do zaopatrywania ran lekarze rekomendują zastosowanie szwu śródskórnego, który gwarantuje szybkie zabliźnienie. Technika śródskórna wykorzystywana jest między innymi do zamknięcia powłok jamy brzusznej po cesarskim cięciu. Głownie dlatego, że szew śródskórny zapewnia wysoki efekt estetyczny i przyśpiesza proces gojenia. W zabiegach położniczych szew ciągły stosuje się również ze względu na krótki czas jego zakładania.

Szew śródskórny – podsumowanie

Zastosowanie szwu śródskórnego jest idealnym rozwiązaniem, gdy blizna po zabiegu ma być jak najmniej widoczna. Prowadzenie nici pod powierzchnią skóry pozwala ograniczyć widoczność wkłuć niemalże do zera. W związku z tym, blizna pooperacyjna jest gładka i wygląda bardzo ładnie. Co ważne, zaopatrywanie metodą szwu śródskórnego ma wiele zalet. Pozwala zatrzymać krwawienie z brzegów rany i ogranicza ryzyko występowania powikłań.

 

Źródła:

  1. Podstawy szycia chirurgicznego; M. Trybus, MP Wydawnictwo, Kraków 2006, wyd.3,
  2. Narzędzia, protezy i szwy chirurgiczne Krzysztof Bielecki (red.), Makmed Lublin 2008, wyd.2,
  3. ETHICON INC, Ethicon Wound Closure Manual, 2004,
  4. Procedury i techniki stosowane w chirurgii, R.M. Kirk, wyd. I polskie, red. J. Kulig, Elsevier Urban & Partner Wydawnictwo, Wrocław 2011,
  5. Podstawowy kurs chirurgii skóry, wyd. II, A. Bieniek, W. Baran Edra Urban & Partner Wydawnictwo, Wrocław 2015,
  6. Podstawy chirurgii plastycznej, wyd. I, M. Trybus, MP Wydawnictwo, Kraków 2005,
  7. „Zamknięcie powłok jamy brzusznej – szew ciągły czy szwy pojedyncze?” W. Zimmer, T. Urbanek, D. Stańczyk, Chirurgia Polska 2008.